Η χρόνια προστατίτιδα είναι μια χρόνια φλεγμονή στον προστάτη αδένα (εφεξής μπορεί να εμφανίζεται η συντομογραφία προστάτης) και η αιτιολογία της φλεγμονώδους διαδικασίας μπορεί να διαφέρει σε διαφορετικούς ασθενείς. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ταξινόμηση της προστατίτιδας αναθεωρείται και ενημερώνεται συνεχώς.
Σύμφωνα με την ταξινόμηση (NIH), η χρόνια προστατίτιδα περιλαμβάνει τον δεύτερο τύπο, ή χρόνια βακτηριακή προστατίτιδα (ΧΝΝ), τον τρίτο τύπο (χρόνια μη βακτηριακή προστατίτιδα, CNP), τον τέταρτο τύπο, την ασυμπτωματική φλεγμονώδη προστατίτιδα.
Η ταξινόμηση NIH της προστατίτιδας (1999) προτείνει τη διαίρεση της προστατίτιδας στις ακόλουθες ομάδες και τύπους:
- Τύπος Ι - οξεία βακτηριακή προστατίτιδα
- Τύπος II - χρόνια βακτηριακή προστατίτιδα
- Τύπος III – σύνδρομο χρόνιου πυελικού πόνου (CPPS):
- III A – φλεγμονώδες σύνδρομο χρόνιου πυελικού πόνου (λευκοκύτταρα στο 3ο τμήμα των ούρων, σπερματικό υγρό)
- III B – μη φλεγμονώδες σύνδρομο χρόνιου πυελικού πόνου (χωρίς λευκοκύτταρα στα ούρα, το σπερματικό υγρό)
- Τύπος IV - ασυμπτωματική προστατίτιδα (η φλεγμονώδης διαδικασία καθορίζεται από την ιστολογία)
Ο τρίτος τύπος προστατίτιδας σχετίζεται με το σύνδρομο χρόνιου πυελικού πόνου (CPPS) και διακρίνεται σε φλεγμονώδη CPPS και μη φλεγμονώδη CPPS.
Αυτός ο τύπος προστατίτιδας δεν συνοδεύεται από βακτηριακή λοίμωξη του παγκρέατος. Η διάγνωση βασίζεται σε μια μελέτη εκκρίσεων από το πάγκρεας, την κλινική και τα αποτελέσματα της βακτηριακής καλλιέργειας.
Κατά κανόνα, ακόμη και απουσία βακτηριακού συστατικού της προστατίτιδας, πραγματοποιείται αρχικά εμπειρική αντιβακτηριακή θεραπεία (φθοροκινολόνες ή σουλφοναμίδες).
Με τον τέταρτο τύπο προστατίτιδας, δεν υπάρχουν παράπονα ασθενών. Αυτός ο τύπος προστατίτιδας διαγιγνώσκεται τυχαία, κατά τη διάρκεια βιοψίας του προστάτη για να αποκλειστεί μια άλλη πιθανή παθολογία (καρκίνος του προστάτη).
Ο τέταρτος τύπος προστατίτιδας καθιερώνεται με βάση μια βιοψία, εξέταση χειρουργικού δείγματος ή ανάλυση σπέρματος που λαμβάνεται όχι λόγω των παραπόνων του ασθενούς για συγκεκριμένα συμπτώματα προστατίτιδας. Η ασυμπτωματική προστατίτιδα δεν απαιτεί θεραπεία.
Η προστατίτιδα συνοδεύεται συχνά από αυξημένα επίπεδα PSA (ειδικό για τον προστάτη αντιγόνο). Με παρατεταμένο αυξημένο PSA κατά τη διάρκεια της αντιβακτηριδιακής θεραπείας, συνιστάται στον ασθενή να υποβάλλεται σε περιοδικές βιοψίες του παγκρέατος.
Χρόνια βακτηριακή προστατίτιδα (ΧΝΝ)
Η χρόνια βακτηριακή προστατίτιδα προκαλείται από βακτηριακή λοίμωξη του προστάτη αδένα (PG). Η ΧΝΝ προκαλεί μια χαρακτηριστική κλινική εικόνα, στην οποία η υποτροπιάζουσα φλεγμονή των οργάνων του ουροποιητικού συστήματος έρχεται στο προσκήνιο (τις περισσότερες φορές η έξαρση της φλεγμονής προκαλείται από τον ίδιο μικροοργανισμό).
Η ΧΝΝ συχνά συγχέεται με τη μη βακτηριακή προστατίτιδα, το σύνδρομο χρόνιου πυελικού πόνου (CPPS) και την προστατοδυνία.
Εξ ορισμού, η ΧΝΝ σχετίζεται με υπερανάπτυξη παθογόνων μικροοργανισμών σε καλλιέργεια προστατικών εκκρίσεων, σπέρματος ή μερίδας ούρων που λαμβάνονται μετά από μασάζ προστάτη. Κατά κανόνα, η μικροσκόπηση των παγκρεατικών εκκρίσεων αποκαλύπτει 10 ή περισσότερα λευκοκύτταρα και μακροφάγα σε ένα οπτικό πεδίο.
Το σύμπλεγμα συμπτωμάτων της προστατίτιδας είναι πολύ συχνό. Περίπου οι μισοί άνδρες αναπτύσσουν μια κλινική εικόνα κατά τη διάρκεια της ζωής τους παρόμοια με αυτή της προστατίτιδας.
Αυτό το σύνολο συμπτωμάτων αντιπροσωπεύει το 8% όλων των επισκέψεων σε ουρολόγο. Οι ασθενείς με συμπτώματα προστατίτιδας είναι πιο πιθανό να αναζητήσουν συμβουλές από ειδικούς σε σχέση με ασθενείς με υπερπλασία του παγκρέατος ή καρκίνο του παγκρέατος.
Συχνά τα συμπτώματα της προστατίτιδας δεν σχετίζονται με χρόνια βακτηριακή μόλυνση του αδένα. Παρά το γεγονός αυτό, παραδοσιακά, σε ασθενείς με συμπτώματα προστατίτιδας συνταγογραφείται αντιβακτηριακή θεραπεία (50% των ασθενών με συμπτώματα προστατίτιδας λαμβάνουν αντιβιοτική θεραπεία, μόνο στο 5–10% των ανδρών αυτά τα συμπτώματα προκαλούνται από βακτηριακή λοίμωξη και η θεραπεία συνοδεύεται από θεραπεία για τον ασθενή).
Στις περισσότερες περιπτώσεις, η αντιβακτηριακή θεραπεία οδηγεί σε θετική δυναμική της νόσου λόγω του φαινομένου εικονικού φαρμάκου ή της αντιφλεγμονώδους δράσης του αντιβιοτικού.
Ένας παράγοντας που περιπλέκει τη διάγνωση της προστατίτιδας είναι οι «εύκολοι» μικροοργανισμοί (χλαμύδια, μυκόπλασμα, ουρεόπλασμα), οι οποίοι μπορεί να προκαλέσουν ΧΝΝ, αλλά δεν αναπτύσσονται καλά σε θρεπτικά μέσα.
Σε αυτή την περίπτωση, η κατάσταση μπορεί να ερμηνευτεί εσφαλμένα ως μη βακτηριακή προστατίτιδα. Περαιτέρω εξέταση του ασθενούς με χρήση τεχνολογιών ανίχνευσης βακτηριακών νουκλεϊκών οξέων υποδεικνύει συχνότερη συσχέτιση συμπτωμάτων προστατίτιδας με βακτηριακή λοίμωξη.
Επί του παρόντος διεξάγεται έρευνα για την πιθανή σχέση μεταξύ προστατίτιδας και καρκίνου του παγκρέατος. Η θεωρία είναι ότι τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα που μειώνουν τη δραστηριότητα του ενζύμου κυκλοοξυγενάση μπορεί να οδηγήσουν σε μείωση της συχνότητας εμφάνισης καρκίνου του παγκρέατος.
Αιτιολογία
Το πάγκρεας, λόγω της ανατομικής του διαμόρφωσης, μπορεί να χρησιμεύσει ως πηγή επαναλαμβανόμενων λοιμώξεων. Το περιφερικό τμήμα του αδένα αποτελείται από ένα σύστημα αγωγών επικοινωνίας με κακή ικανότητα παροχέτευσης, που μπορεί να οδηγήσει σε στασιμότητα της έκκρισης του αδένα.
Με την ηλικία, το πάγκρεας αυξάνεται, αναπτύσσονται συμπτώματα απόφραξης του ουροποιητικού συστήματος και παλινδρόμηση ούρων στους πόρους του αδένα.
Η παλινδρόμηση ούρων είναι επίσης δυνατή με την ανάπτυξη στένωσης της ουρήθρας. Η παλινδρόμηση των ούρων, ακόμη και αποστειρωμένων (χωρίς βακτήρια), μπορεί να προκαλέσει χημικό ερεθισμό και να προκαλέσει σωληναριακή ίνωση και σχηματισμό λίθων στους παγκρεατικούς πόρους, που στη συνέχεια οδηγεί σε ενδοπορική απόφραξη και στασιμότητα των παγκρεατικών εκκρίσεων.
Όταν εμφανίζεται στασιμότητα, η βακτηριακή χλωρίδα μπορεί να ενταχθεί στην έκκριση, οδηγώντας στο σχηματισμό μιας χρόνιας εστίας μόλυνσης με περιοδικές παροξύνσεις.
Η μόλυνση του παγκρέατος μπορεί να αναπτυχθεί ως αποτέλεσμα μιας ανιούσας λοίμωξης στο πλαίσιο της ουρηθρίτιδας ή όταν τα μολυσμένα ούρα εισέρχονται στους πόρους του αδένα.
Η μόλυνση στον αδένα μπορεί να επιμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω της κακής συσσώρευσης αντιβακτηριακών φαρμάκων στους ιστούς του. Δεν υπάρχουν ενεργοί μηχανισμοί για τη μεταφορά αντιβακτηριακών φαρμάκων στα παγκρεατικά κύτταρα. η συγκέντρωση του φαρμάκου στο κύτταρο εξαρτάται από την παθητική διάχυσή του μέσω της μεμβράνης.
Οι πιο συνηθισμένοι αιτιολογικοί παράγοντες της ΧΝΝ:
- Escherichia coli
- Klebsiella pneumoniae
- Pseudomonas aeruginosa
- Είδος Proteus
- Είδος σταφυλόκοκκου
- Είδος εντερόκοκκος
- Είδος Trichomonas
- Είδος Candida
- Chlamydia trachomatis
- Ureaplasma urealyticum
- Mycoplasma hominis
Ένας άλλος παράγοντας που μειώνει την επίδραση των αντιβακτηριακών φαρμάκων είναι η οξύτητα της προστατικής έκκρισης (pH = 6,4), η οποία είναι σημαντικά χαμηλότερη από την οξύτητα του πλάσματος (pH = 7,4) και μειώνει τη διάχυση αντιβιοτικών με υψηλή οξύτητα στην προστατική έκκριση.
Η μόλυνση με Escherichia coli (E. coli) στη ΧΝΝ εμφανίζεται σε 8 στους 10 ασθενείς. Άλλα παθογόνα είναι πολύ λιγότερο κοινά. Ο ρόλος της θετικής κατά Gram χλωρίδας (Staphylococcus epidermidis και S. saprophyticus) στην ανάπτυξη της ΧΝΝ είναι αμφιλεγόμενος.
Αυτοί οι μικροοργανισμοί κατοικούν συνήθως στην πρόσθια ουρήθρα και μπορούν να «μολύνουν» το υλικό όταν λαμβάνεται, οδηγώντας σε ψευδή συμπεράσματα. Επομένως, η θεραπεία συνταγογραφείται σε ασθενείς με βάση τη δεύτερη βακτηριακή καλλιέργεια του υλικού.
Μετάδοση μόλυνσης
Στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί η ακριβής πηγή μόλυνσης του παγκρέατος. Η λοίμωξη της ανιούσας ουρήθρας είναι γνωστή πηγή λόγω της συχνής συσχέτισης της προστατίτιδας με τη γονοκοκκική χλωρίδα στην ουρήθρα (γονοκοκκική ουρηθρίτιδα).
Μεταξύ των πιο κοινών οδών μετάδοσης της μόλυνσης είναι:
- Ανιούσα λοίμωξη από την ουρήθρα.
- Παλινδρόμηση ούρων που περιέχουν παθογόνους μικροοργανισμούς στους παγκρεατικούς πόρους.
- Μετανάστευση βακτηρίων από το ορθό ή λεμφογενής εξάπλωσή του.
- Αιματογενής εισαγωγή βακτηρίων.
Επιδημιολογία
Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, έως και το 25% των ουρολογικών ασθενών υποφέρουν από συμπτώματα που σχετίζονται με προστατίτιδα.
Περίπου 5 στους 10 ασθενείς θα αναπτύξουν συμπτώματα παρόμοια με αυτά της φλεγμονής του παγκρέατος κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Λιγότερο από το 5-10% των ανδρών με συμπτώματα παγκρεατικής φλεγμονής πάσχουν από βακτηριακή προστατίτιδα.
Τα συμπτώματα της προστατίτιδας αναπτύσσονται συχνότερα στην ηλικιακή ομάδα 36-50 ετών. Η προστατίτιδα είναι το συχνότερο ουρολογικό πρόβλημα σε ασθενείς κάτω των 50 ετών και η 3η συχνότερη ουρολογική παθολογία σε ασθενείς άνω των 50 ετών. Η συχνότητα των συμπτωμάτων της προστατίτιδας είναι 10% στην ηλικιακή ομάδα των ανδρών από 20 έως 74 ετών.
Πρόγνωση για ΧΝΝ
Το ποσοστό ίασης όταν αντιμετωπίζεται με ένα φάρμακο από την ομάδα των σουλφοναμιδίων είναι 30-40%, με φθοριοκινολόνες - 60-90%.
Νοσηρότητα
Η φλεγμονή του παγκρέατος επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής του ασθενούς (η ποιότητα ζωής μειώνεται στο επίπεδο ενός ασθενούς με στεφανιαία νόσο ή ενός ασθενούς με νόσο του Crohn).
Μελέτες δείχνουν ότι η προστατίτιδα οδηγεί σε αλλαγές στην ψυχική κατάσταση συγκρίσιμες με το επίπεδο των νοητικών αλλαγών σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη και χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια.
Αναδρομικές μελέτες υποδεικνύουν σχέση μεταξύ της σοβαρότητας της ΧΝΝ και της συχνότητας δυσλειτουργίας στη σεξουαλική σφαίρα στους άνδρες (στυτική δυσλειτουργία, διάρκεια σεξουαλικής επαφής, πρόωρη εκσπερμάτωση). Η ακριβής φύση της συσχέτισης αυτών των ασθενειών (ψυχογενή ή σωματική αιτία) είναι ακόμα ασαφής.
Σε μια μελέτη, οι επιστήμονες συνέκριναν την πορεία της ΧΝΝ κατά τη μόλυνση με C. trachomatis και κατά τη διάρκεια της μόλυνσης με την πιο κοινή ουροπαθογόνο χλωρίδα.
Στην ομάδα που μολύνθηκε με C. trachomatis, σημειώθηκε χαμηλότερη ποιότητα ζωής των ασθενών. Οι ασθενείς πιο συχνά παραπονέθηκαν για πρόωρη εκσπερμάτιση κατά τη διάρκεια του σεξ.
Σε μια μελέτη 110 υπογόνιμων ανδρών με ΧΝΝ, 78 είχαν ένα καλό αποτέλεσμα όταν συνταγογραφήθηκε ένα φάρμακο από την ομάδα φθοριοκινολόνης: η κινητικότητα των σπερματοζωαρίων αυξήθηκε σημαντικά, ο αριθμός των λευκοκυττάρων στο σπερματικό υγρό μειώθηκε, το ιξώδες του σπερματικού υγρού μειώθηκε, η περιεκτικότητα σε ελεύθερες ρίζες, η περιεκτικότητα σε ελεύθερες ρίζες, η TNF-6, η TNF-6, η TNF-6, μειώθηκε σημαντικά.
Σε μια ομάδα ελέγχου 37 υγιών ανδρών, κανένας από τους αναφερόμενους δείκτες δεν άλλαξε όταν συνταγογραφήθηκε ένα φάρμακο φθοροκινολόνης. Στην ομάδα των ασθενών με κακή ανταπόκριση στα αντιβιοτικά, οι δείκτες αυτοί επιδεινώθηκαν.
Κλινική εικόνα
Οι ασθενείς με ΧΝΝ συχνά έρχονται στο γιατρό με μια λίστα υποκειμενικών παραπόνων. Μόνο ένα μικρό μέρος των παραπόνων που περιγράφονται κατά τη διάρκεια της συνέντευξης με τον ασθενή είναι ειδικά για τη φλεγμονή του παγκρέατος και επιτρέπουν στον γιατρό να περιορίσει την αναζήτηση για παθολογία.
Οι ασθενείς παραπονούνται για πόνο, ο οποίος μπορεί να παρατηρηθεί στο περίνεο, στην κεφαλή του πέους, στους όρχεις, στο ορθό, στην κάτω κοιλιακή χώρα και στην πλάτη.
Οι περίοδοι έξαρσης της λοίμωξης στο πάγκρεας εναλλάσσονται με περιόδους ασυμπτωματικής νόσου.
Οι ασθενείς μπορεί να αναπτύξουν συμπτώματα απόφραξης ή ερεθισμού του ουροποιητικού συστήματος: αυξημένη συχνότητα ούρησης, ούρηση σε μικρές μερίδες, μειωμένη πίεση ροής, νυκτουρία (αυξημένη ούρηση τη νύχτα), ακράτεια ούρων.
Συχνά, οι ασθενείς με ΧΝΝ παραπονιούνται για εκκρίσεις από την ουρήθρα (μπορεί να είναι άχρωμες ή γαλακτώδεις), πόνο κατά την εκσπερμάτιση, αίμα στην εκσπερμάτιση και διαταραχή της στυτικής λειτουργίας του πέους.
Εάν υπάρχει υποψία ΧΝΝ, ο ουρολόγος διενεργεί διαφορική διάγνωση με άλλη κοινή παθολογία από την παρακάτω λίστα:
- Οξεία προστατίτιδα. Συνοδεύεται από πιο έντονη κλινική εικόνα, σοβαρή δηλητηρίαση και σοβαρά παγκρεατικά συμπτώματα. Εάν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα ή με λανθασμένο σχήμα αντιβακτηριδιακής θεραπείας, μπορεί να εξελιχθεί σε χρόνια λοίμωξη του παγκρέατος και να επιπλέκεται από απόστημα του αδένα.
- Πέτρες προστάτη.
- Απόφραξη του ουροποιητικού συστήματος ως αποτέλεσμα καλοήθους υπερπλασίας του παγκρέατος, στένωση ουρήθρας, δυσλειτουργία του αυχένα της ουροδόχου κύστης. Συνοδεύεται από συμπτώματα αργής ροής. Δεν συνοδεύονται από μέθη, αύξηση βακτηρίων στις παγκρεατικές εκκρίσεις ή 3η μερίδα ούρων.
- Μυαλγία τάσης πυελικού εδάφους.
- Κυστίτιδα. Η φλεγμονή της ουροδόχου κύστης συνοδεύεται από αυξημένη επιθυμία για ούρηση, ο ασθενής ουρεί σε μικρές μερίδες, μέθη και πόνο στην κάτω κοιλιακή χώρα.
- Απόστημα παγκρέατος. Το παγκρεατικό απόστημα είναι μια σπάνια επιπλοκή της οξείας προστατίτιδας. Συνοδεύεται από σοβαρή μέθη και έντονο πόνο στο περίνεο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα παγκρεατικό απόστημα μπορεί να ψηλαφηθεί μέσω του ορθού (που ορίζεται ως περιοχή μαλάκυνσης του παγκρεατικού ιστού), μέσω διορθικού υπερήχου, αξονικής τομογραφίας των πυελικών οργάνων.
- Ουρηθρίτιδα. Η ουρηθρίτιδα συνοδεύεται από ήπια μέθη, πόνο στην αρχή της ούρησης και εκκρίσεις από την ουρήθρα. Στη διάγνωση της ουρηθρίτιδας χρησιμοποιείται απόξεση από την επιφάνεια της ουρήθρας, ακολουθούμενη από μικροσκόπηση και ανάλυση νουκλεϊκού οξέος.
- Φυματιώδης προστατίτιδα.
Διαγνωστικά
Για την ακριβή διάγνωση της ΧΝΝ, είναι απαραίτητο να γίνει μικροσκόπηση παγκρεατικών εκκρίσεων, βακτηριακή καλλιέργεια δείγματος ούρων μετά από μασάζ του αδένα και βακτηριακή καλλιέργεια σπέρματος.
Το φάσμα της χλωρίδας στη ΧΝΝ είναι παρόμοιο με τους αιτιολογικούς παράγοντες της οξείας φλεγμονής του παγκρέατος. Οι περισσότερες περιπτώσεις ΧΝΝ σχετίζονται με ένα μόνο παθογόνο, αλλά ο συνδυασμός πολλών βακτηρίων ως πηγή προστατίτιδας δεν είναι ασυνήθιστος.
Κατά την εξέταση των ούρων, είναι σημαντικό να συγκρίνετε την περιεκτικότητα/συγκέντρωση βακτηρίων σε τρεις δόσεις (η ΧΝΝ χαρακτηρίζεται από υψηλότερη συγκέντρωση μικροβίων στο 3ο τμήμα, στο τέλος της ούρησης, σε σύγκριση με τα ούρα στην αρχή και στη μέση της ούρησης).
Η ανίχνευση περισσότερων από 10 λευκοκυττάρων στο οπτικό πεδίο κατά τη μικροσκόπηση του υλικού υποδηλώνει την παρουσία έντονου φλεγμονώδους συνδρόμου.
Μικροσκοπική εξέταση
Τις περισσότερες φορές, η ΧΝΝ εγκαθίσταται με βάση τη μικροσκοπία των παγκρεατικών εκκρίσεων και των ούρων μετά από διορθικό μασάζ του παγκρέατος. Εάν ο ασθενής έχει συμπτώματα οξείας ουρογεννητικής λοίμωξης ή πυρετό τη στιγμή της εξέτασης, ο γιατρός θα πρέπει να απέχει από τη διεξαγωγή διορθικής εξέτασης και μασάζ προστάτη.
Σε αυτή την κατάσταση, υπάρχει πιθανότητα ο ασθενής να έχει οξεία προστατίτιδα και η πιθανότητα εμφάνισης σήψης αυξάνεται λόγω μασάζ στον προστάτη.
Η ΧΝΝ χαρακτηρίζεται από αυξημένη περιεκτικότητα σε λευκοκύτταρα στο βιοϋλικό υπό μικροσκόπηση και θετικά αποτελέσματα βακτηριακής καλλιέργειας του βιοϋλικού.
Βακτηριακή καλλιέργεια εκκρίσεων προστάτη
Η διεξαγωγή αυτής της μελέτης διευκολύνει τη διάγνωση της ΧΝΝ. Για τη μελέτη, μια μερίδα ούρων χρησιμοποιείται μετά από διορθικό μασάζ του παγκρέατος.
Το προκύπτον υλικό χρησιμοποιείται για βακτηριακή καλλιέργεια για τον προσδιορισμό της βακτηριακής αντοχής στα αντιβιοτικά.
Το μασάζ του προστάτη πραγματοποιείται μέχρι να ληφθεί λευκή απόρριψη από την ουρήθρα. η όλη διαδικασία μπορεί να διαρκέσει περίπου ένα λεπτό. Πριν από τη διεξαγωγή της μελέτης, είναι απαραίτητο να ενημερωθεί ο ασθενής για τη μεθοδολογία της έρευνας και τους στόχους της.
Μερικές φορές, ως αποτέλεσμα του μασάζ στο πάγκρεας, τα ούρα αναμεμειγμένα με λευκά περιττώματα απελευθερώνονται από την ουρήθρα. Στην περίπτωση αυτή, το προκύπτον υγρό υποβάλλεται σε βακτηριακή καλλιέργεια. Με την παρουσία λοίμωξης στο πάγκρεας, η οξύτητα της έκκρισης μετατοπίζεται από pH 6,5 σε pH 8,0.
Ειδικό προστατικό αντιγόνο (PSA)
Δεν συνιστάται η εξέταση ρουτίνας PSA για προστατίτιδα. Οι περισσότεροι ασθενείς με αποδεδειγμένη ΧΝΝ παρουσιάζουν σημαντική αύξηση του PSA.
Το αυξημένο PSA στην προστατίτιδα δεν σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του παγκρέατος. Με βάση την αύξηση του PSA, είναι αδύνατο να γίνει διάκριση μεταξύ του καρκίνου του παγκρέατος και της φλεγμονής σε αυτό. απαιτείται πρόσθετη εξέταση (TRUS, βιοψία παγκρέατος).
Σε ασθενείς με ΧΝΝ και αυξημένα επίπεδα PSA, είναι απαραίτητο να επανεξεταστεί αυτός ο δείκτης 6-8 εβδομάδες μετά το τέλος της θεραπείας για προστατίτιδα.
Το επίπεδο του δείκτη θα πρέπει να επανέλθει στις φυσιολογικές τιμές όταν θεραπευθεί η προστατίτιδα. Εάν τα αυξημένα αποτελέσματα του τεστ PSA επιμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα, είναι απαραίτητη η βιοψία παγκρέατος για να αποκλειστούν άλλες πιθανές παθολογίες.
Δείγμα τριών ποτηριών
Αυτή η μέθοδος ήταν ιστορικά το πρότυπο για τη διάγνωση της ΧΝΝ. Η τεχνική περιγράφηκε αρχικά το 1968. Επί του παρόντος, οι γιατροί καταφεύγουν όλο και περισσότερο σε αυτή τη μελέτη.
Αντί να δοκιμάσουν τρία ποτήρια, οι γιατροί διεξάγουν μια μελέτη καλλιεργειών μικροοργανισμών στα ούρα πριν και μετά το διορθικό μασάζ του παγκρέατος.
Αυτή η μέθοδος έχει μεγαλύτερη αξία όταν τα ούρα στην ουροδόχο κύστη είναι αποστειρωμένα. Εάν υπάρχουν μικροοργανισμοί στην ουροδόχο κύστη, συνταγογραφείται στον ασθενή ένας αντιμικροβιακός παράγοντας από την ομάδα του νιτροφουρανίου, ο οποίος οδηγεί σε στειρότητα των ούρων στην κύστη και καθιστά δυνατή την έρευνα.
Τεχνική δοκιμής:
- Η πρώτη δόση ούρων είναι 5-10 ml, συλλέγεται σε ξεχωριστό ποτήρι και περιέχει μικροοργανισμούς από την ουρήθρα.
- Μετά τη συλλογή της πρώτης μερίδας, ο ασθενής ουρεί στην τουαλέτα. αφού περάσουν 150-200 ml ούρων, συλλέγονται άλλα 10-15 ml ούρων (η δεύτερη δόση σε ξεχωριστό ποτήρι). Το δεύτερο μέρος περιέχει μικροοργανισμούς της ουροδόχου κύστης.
- Η τρίτη δόση είναι ένα μείγμα παγκρεατικής έκκρισης και ούρων, που λαμβάνεται μετά από μασάζ στο πάγκρεας και είναι περίπου 5-10 ml, συλλέγεται σε ξεχωριστό ποτήρι. Το τρίτο μέρος αποστέλλεται για βακτηριακή καλλιέργεια.
Διορθικό υπερηχογράφημα
Αυτή η μελέτη είναι ενημερωτική μόνο με την παρουσία παγκρεατικού αποστήματος. Το παγκρεατικό απόστημα είναι μια ασυνήθιστη παθολογία που συνοδεύεται από σοβαρή δηλητηρίαση.
Εάν το TRUS δεν είναι δυνατό και υπάρχει υποψία παγκρεατικού απόστημα, μπορεί να γίνει αξονική τομογραφία. Το TRUS μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανίχνευση λίθων στο πάγκρεας.
Σε ορισμένους ασθενείς με συχνές παροξύνσεις ΧΝΝ, οι παγκρεατικές πέτρες μπορεί να αποτελούν σημαντικό έναυσμα για επαναλαμβανόμενα επεισόδια.
Η χρήση του TRUS δεν καθιστά δυνατή τη διάγνωση της ΧΝΝ, αν και η παρουσία υποηχοϊκών εγκλεισμάτων και ασβεστώσεων στο στρώμα του αδένα μπορεί να υποδηλώνει την παρουσία λοίμωξης και χρόνιας φλεγμονής και να ωθήσει τον γιατρό να εξετάσει επιπλέον τον ασθενή.
Βιοψία παγκρέατος
Η πιο κατατοπιστική μελέτη είναι η βιοψία παγκρέατος. Ωστόσο, αυτή η διαδικασία σπάνια εκτελείται για ΧΝΝ, καθώς η μικροσκοπία και η βακτηριακή καλλιέργεια του βιοϋλικού επαρκούν για την ακριβή διάγνωση.
Η εξέταση του ληφθέντος δείγματος βιοψίας σε μικροσκόπιο καθιστά δυνατό τον εντοπισμό της εστιακής διήθησης του στρώματος του παγκρέατος με φλεγμονώδη κύτταρα.
Η βιοψία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για βακτηριακή καλλιέργεια και προσδιορισμό της ευαισθησίας της χλωρίδας σε ορισμένα αντιβακτηριακά φάρμακα.
Αντενδείξεις για τη διεξαγωγή βιοψίας είναι η σοβαρή δηλητηρίαση του ασθενούς, ο υψηλός πυρετός, τα συμπτώματα οξείας φλεγμονής στο πάγκρεας (η διεξαγωγή βιοψίας υπό αυτές τις συνθήκες μπορεί να οδηγήσει σε εξάπλωση βακτηρίων σε όλο το σώμα του ασθενούς και ανάπτυξη βακτηριακής σήψης).
Η προστατίτιδα τύπου IV εγκαθίσταται μόνο με βάση τη βιοψία του παγκρέατος. Αυτή η κατηγορία προστατίτιδας χαρακτηρίζεται από ασυμπτωματική φλεγμονή στο στρώμα του αδένα και αύξηση του PSA. Ένα επίμονα αυξημένο επίπεδο PSA μπορεί να απαιτεί βιοψία παγκρέατος για να αποκλειστεί ο καρκίνος του παγκρέατος.
Ανάδρομη ουρηθρογραφία
Η ανάδρομη ουρηθρογραφία χρησιμοποιείται στη διαφορική διάγνωση της ΧΝΝ και της στένωσης της ουρήθρας. Για τη διεξαγωγή αυτής της μελέτης, ένας ακτινοσκιερός παράγοντας εγχέεται στην ουρήθρα και λαμβάνεται ακτινογραφία. Εάν υπάρχει στένωση της ουρήθρας, η εικόνα δείχνει στένωση της λωρίδας αντίθεσης σε περιορισμένη περιοχή.
Χρόνια μη βακτηριακή προστατίτιδα (CNP)
Το CNP είναι μια ασθένεια που συνοδεύεται από χρόνια φλεγμονή στο πάγκρεας, συμπτώματα προστατίτιδας και αρνητικά αποτελέσματα βακτηριακής καλλιέργειας βιοϋλικού σε θρεπτικά μέσα.
Η CNP ανήκει στην προστατίτιδα τύπου III σύμφωνα με τη σύγχρονη ταξινόμηση και διακρίνεται σε IIIA (φλεγμονώδες σύνδρομο χρόνιου πυελικού πόνου, CPPS) και IIIB (μη φλεγμονώδη CPPS).
Παραδοσιακά, τα αντιβακτηριακά φάρμακα χρησιμοποιούνται στη θεραπεία της CNP. η πορεία της θεραπείας είναι 30-40 ημέρες. Σύμφωνα με σύγχρονες μελέτες, προτιμάται η χρήση βραχείας (2 εβδομάδων) αντιβακτηριδιακής θεραπείας στους ασθενείς της ομάδας ΙΙΙΑ, ενώ στην ομάδα ΙΙΙΒ οι ουρολόγοι προσπαθούν να αποφύγουν τη χρήση αντιβιοτικών.
Επιδημιολογία
Το CNP μπορεί να αναπτυχθεί σε άνδρες οποιασδήποτε ηλικιακής ομάδας.
- Τις περισσότερες φορές, η CNP αναπτύσσεται σε ηλικία 35-45 ετών.
- Το CNP είναι εξίσου κοινό μεταξύ διαφορετικών εθνοτικών ομάδων.
Παράγοντες κινδύνου για CNP:
- Η βλάβη (τραύμα, χειρουργική επέμβαση, ενδοουρηθρικός χειρισμός) μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη φλεγμονής στον ιστό του αδένα.
- Προηγούμενα επεισόδια φλεγμονής του παγκρέατος.
- Στρες.
- Γενική υποθερμία, υποθερμία του περινέου κατά την παρατεταμένη καθιστική ζωή σε κρύες επιφάνειες.
- Διαταραχές στην ψυχοσυναισθηματική κατάσταση.
Η ακριβής αιτία της CNP δεν έχει ακόμη εξακριβωθεί. Οι επιστήμονες προτείνουν ότι η πιθανή αιτιολογία της CNP έγκειται σε έναν συνδυασμό πολλών παραγόντων: τα ψυχοσυναισθηματικά χαρακτηριστικά του ασθενούς, διαταραχές ανοσίας, ορμονικές και νευρολογικές διαταραχές. Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων οδηγεί στην ανάπτυξη συμπτωμάτων προστατίτιδας.
Η κλινική εικόνα της ΚΝΠ είναι πολύ διαφορετική και μπορεί να μην διαφέρει από την κλινική εικόνα της ΧΝΝ.
Διαγνωστικά
Η διάγνωση της CNP τίθεται με βάση τα συμπτώματα, τη φυσική εξέταση του ασθενούς από ουρολόγο, τη μελέτη του ιατρικού ιστορικού και πρόσθετες εργαστηριακές εξετάσεις.
Στη διάγνωση της CNP χρησιμοποιούνται τα ακόλουθα:
- Ψηφιακή ορθική εξέταση: η οπίσθια επιφάνεια του παγκρέατος εξετάζεται διορθικά. Κατά την ψηλάφηση, το πάγκρεας μπορεί να είναι έντονα επώδυνο, σφιχτό και κάπως διευρυμένο σε μέγεθος.
- Μια γενική εξέταση ούρων αποκαλύπτει αύξηση των λευκοκυττάρων.
- Η βακτηριακή καλλιέργεια ούρων και παγκρεατικών εκκρίσεων δεν έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη μικροοργανισμών.
- Η βακτηριακή σπορά του σπέρματος δεν επιτρέπει την ανάπτυξη μικροοργανισμών.
Πρόληψη ασθενειών
- Αύξηση του όγκου των φρούτων και λαχανικών στην καθημερινή διατροφή (περιέχουν μεγάλη ποσότητα αντιοξειδωτικών και βοηθούν στη μείωση της φλεγμονής στα εσωτερικά όργανα).
- Μείωση των προϊόντων σιταριού στη διατροφή.
- Λήψη προβιοτικών κατά τη διάρκεια αντιβακτηριδιακής θεραπείας.
- Αύξηση της κατανάλωσης πολυακόρεστων λιπαρών οξέων.
- Αύξηση της φυτικής πρωτεΐνης στη διατροφή και μείωση της ζωικής πρωτεΐνης.
- Πίνοντας πράσινο τσάι. Το πράσινο τσάι περιέχει κατεχίνες, οι οποίες είναι καλά αντιοξειδωτικά. Οι κατεχίνες έχουν έντονη αντιφλεγμονώδη δράση.
- Πίνοντας την ημερήσια πρόσληψη νερού. Η επαρκής ενυδάτωση του οργανισμού βοηθά στην πρόληψη των ουρολοιμώξεων και, κατά συνέπεια, της προστατίτιδας.
- Διατήρηση φυσικής κατάστασης και φυσιολογικού σωματικού βάρους.
- Αποφυγή στρεσογόνων καταστάσεων.
- Διατηρήστε την προσωπική υγιεινή.
- Χρήση μεθόδων φραγμού αντισύλληψης.
- Αποφυγή τραυματισμών στην περιοχή του περινέου. Η ιππασία ή η ποδηλασία μπορεί να βλάψουν το πάγκρεας και να συμβάλουν στην ανάπτυξη φλεγμονής σε αυτό.
- Πιείτε χυμό cranberry, χυμό, αφέψημα lingonberry. Αυτοί οι χυμοί και τα αφεψήματα έχουν έντονο ουροσηπτικό αποτέλεσμα και μπορούν να αποτρέψουν την ανάπτυξη φλεγμονής στα όργανα του ουρογεννητικού συστήματος.
- Περιορισμός ή άρνηση κατανάλωσης αλκοόλ.
- Αποφυγή χρήσης μπαχαρικών. Τα μπαχαρικά μπορούν να επιδεινώσουν τα συμπτώματα της προστατίτιδας.
- Μειώστε την κατανάλωση καφεΐνης. Η καφεΐνη οδηγεί σε ερεθισμό του παγκρέατος και επιδείνωση της προστατίτιδας.